پرسش خود را هم اکنون از مشاوران ما بپرسید...
ارسال سوال

در مورد مدرسه نرفتن پسر 9 ساله ام

پرسش

تاریخ ثبت : 13 اردیبهشت 1396
4,264  بازدید
ثبت و ویرایش پاسخ
لغو درخواست
پسر نه ساله ام از ماه اسفند در رفتن به مدرسه استرس می گیره به طوری که زمانی که می خواهد برود از استرس حالت تهوع میگره من خودم شاغل هستم اگه خونه نباشم همین استرس باعث نرفتن میشه به طوری که الان صبحها خودم می برم مدرسه بعد می روم سرکار نمی دونم باهاش چیکار کنم منم هرروز نمی تونم تاخیر کنم پیش روانشناس بردمش یه سری کارها گفت که خودم انجام بدم ولی بازهم تاثیری نداشت دیگه کلافه شدم لطفا منو راهنمایی کنید. ممنون

مهمترین سوال :

پاسخ نوشتاری پاسخگر به سوال شما

فاطمه علی اکبری
فاطمه علی اکبری
16 اردیبهشت 1396 ساعت 13:28

درود بر شما دوست گرامی

اضطراب پدیده ای است که در همه انسان ها وجود دارد. بروز اضطراب به اندازه خفیف تا حدی ضروری است و اگر وجود نداشته باشد ممکن است برای فرد مشکل ساز شود.

کودکان نیز در دوران رشد و تکامل انواع متفاوتی از اضطراب را تجربه می کنند مانند ترس از موضوع ها یا مکان های خاص، اضطراب از مواجه شدن با غریبه ها یا مکان های جدید، اضطراب از آسیب دیدن خود یا اطرافیان و... یکی از انواع شایع اضطراب در کودکان ترس از جدا شدن از مراقب اصلی (معمولا مادر) است. به تدریج با بزرگ تر شدن کودکان مهارت های شناختی آنها نیز افزایش می یابد. حدود 3 سالگی کودکان به این شناخت می رسند که اگر کسی یا چیزی از جلوی چشمشان دور شود به این معنا نیست که دیگر وجود ندارد.

ممکن است کودکی که اضطراب جدایی طبیعی را پشت سر گذاشته در سن بالاتری دوباره به این اضطراب مبتلا شود. در این صورت احتمال نوعی اضطراب غیر معمول وجود دارد. مهم ترین نگرانی این گروه از کودکان این است که با بروز یک اتفاق دیگر نتوانند مادر و پدر خودشان را ببینند.

برای مثال ممکن است کودک تصور کند کسی او را می دزدد یا در خیابان گم می شود یا مراقبش دچار سانحه تصادف می شود و شاید برای همیشه او را از دست بدهد. این نوع اضطراب در سن 7 یا 8 سالگی هم ممکن است دیده شود. ممکن است اضطراب جدایی در سن پایین تا سن بالا ادامه داشته باشد که در این صورت هم یک نوع حالت غیر معمول محسوب می شود.

اختلال اضطراب جدايي در هر سني در كودكان ممكن است وجود داشته باشد. ولي كودكان در سنين مدرسه بيشتر آن را تجربه مي كنند. همه كودكان كم و بيش نسبت به والدين خود وابستگي عاطفي پيدا مي كنند و اين وابستگي در حد تعادل هيچ گونه مشكلي را نه براي والدين و نه براي كودك بوجود نمي آورد.

توجه بفرمایید که ما زمانی می توانیم بروز اضطراب جدایی را در کودک غیرطبیعی بنامیم که در سن بالاتر از سه سالگی رخ دهد و حداقل به مدت 6 ماه ادامه داشت باشد. همچنین این اضطراب باید در عملکرد کودک یا والدین اختلال ایجاد کند (برای مثال مادر یا مراقب کودک به دلیل وابستگی زیاد او نتوانند به امور زندگی خود برسند). گاهی اوقات هم علائم جسمانی دیده می شود.

  • نکته ای که بایستی به آن توجه کنید، سابقه این رفتار در فرزندتان است. به طور معمول اضطراب جدایی از حوالی 8 یا 9 ماهگی شروع می شود و تا دو سالگی وجود دارد و از آن پس به تدریج کم می شود و به طور متوسط تا حدود سه سالگی برطرف می شود. اینکه خدمت شما عرض می شود حدوداً، به دلیل تفاوتهای فردی و محیطی کودکان است ولی بازه سنی اضطراب جدایی در همین سن و سال است. حال دقت بفرمایید که رفتار فرزند شما در این سالها چگونه بوده؟ یعنی این اضطراب جدایی پس از حوالی سه سالگی در فرزند شما کم شده؟ این حالاتی که اخیراً تجربه می کند بدون هیچ دلیلی به طور ناگهانی شروع شده یا اینکه گاهی وجود داشته و گاهی نداشته؟
  • در مورد احساس استرسی که فرزندتان دارد از او سوال کنید. مثلا آیا نکته ای هست که سبب استرس او می شود؟ شاید مشکلی برایش در مدرسه پیش آمده باشد و فرزندتان برای بازگو کردن آن دچار ترس شده است. به او اطمینان دهید که هر مشکلی هم باشد همواره از او حمایت خواهید کرد. سعی کنید بدانید چه عاملی در مدرسه کودکتان را آزار می‌دهد که از رفتن به آنجا خودداری می‌کند. با فرزندتان صحبت کنید و او را تشویق کنید تا اتفاقاتی را که باعث می‌شوند تا او به مدرسه نرود را برای شما بگوید. و این اطمینان را برایش ایجاد کنید که به اندازه کافی به او توجه دارید و هر اقدامی که لازم باشد برایش انجام خواهید داد.
  • رفتار خود شما بافرزندتان به چه صورت است؟ گاهی اوقات والدین با این درخواست از فرزند که در زمینه تحصیل همواره باید بهترین باشد و تحمل هیچ اشتباهی از سوی او را ندارند سبب اضطرابی ناخواسته در فرزندشان می شوند. گاهی هم وابستگی عاطفی خود والدین به فرزندشان ممکن است مشکلاتی ایجاد کند. گاهی اوقات هم والدین دچار اضطراب هستند و ناخودآگاه این استرس را به فرزند خود منتقل می کنند که نتیجه آن بروز گاه و بیگاه اضطراب جدایی در فرزند است. رفتار خود را چک کنید و ببینید کدامیک از موارد در رابطه با شما و فرزندتان وجود دارد.
  • مراجعه به یک روانپزشک خدمت شما پیشنهاد می شود.


از اعتماد شما سپاسگزارم

علی اکبری-خانه توانگری

ادبیات محترمانه و بدون قضاوت : 3
کارآمدی پاسخ : 1
معرفی کتاب :
+
معرفی فیلم/مقاله :
+
معرفی دروس غیر حضوری :
+
اکشن پلن :
+
ثبت و ویرایش پاسخ
لغو درخواست

پاسخ پرسشگر

16 اردیبهشت 1396 ساعت 13:42
با سلام خدمت شما و ممنون از اینکه به سوال اینجانب جواب دادید راستش من از 25 سالگی کار می کنم چه زمانی که بچه ای اولم به دنیا اومد و چه پسر دومی یعنی چیز جدیدی نیست که پسرم تنها باشد ولی این اضطراب دقیقا از اسفند پارسال شروع شد خیلی هم ازش سئوال کردم مثلا میگه شاید خانوم منو دعوا کنه آخه دوستامو دعوا می کنه پسر من جزئ شاگردان ممتاز کلاس یا میگه شاید نمره کم بگیرم دوستام بهم بخندد توی مدرسه پسرم بزرگترین رنج سنی مربوط به کلاس خودشان یعنی سوم ابتدایی است و بچه های بزرگتر ندارد الان از بعد از عید طوری شده که خودم صبح می برم مدرسه بعد می روم سرکار همین که صبح می شه و می خواهد برود مدرسه استرس می گیرد امروز به من میگه مامان امتحان علوم داریم می گم خوب کتابت را بردار بخون همین که خونده میگه مامان فکر کنم دیگه استرس ندارم واقعا نمی دونم باهاش چیکار کنم
معرفی کتاب :
+
معرفی فیلم/مقاله :
+
معرفی دروس غیر حضوری :
+
اکشن پلن :
+
ثبت و ویرایش پاسخ
لغو درخواست
سوال شما با موفقیت ثبت شده است و پس از بررسی درمانگر پاسخ خواهیم داد

سوالات مشابه