من در خانواده ای مذهبی بزرگ شدم که ازدواج ها همه سنتی بوده. حدود یک و نیم سال هست با پسری از همکلاسی های دانشگاه آشنا شدم، در ابتدا من مایل به چنین رابطه ای نبودم، تا اینکه حرف از ازدواج و آشنایی زده شد و بعد از در نظر گرفتن برخی ملاک ها من راضی شدم که بیشتر آشنا بشیم. پسری سخت کوش و کاری هست و بسیار معتقد به مسائل دینی که از نظر من خیلی خوبه. خیلی زود دوستی مون به مادرش منتقل شد که با مخالفت ایشان همراه شد. یک خواهر مجرد دارد که از خودش بزرگتر هست. پدرش فوت کرده. با مخالفت مادر، اما ما به رابطه مون ادامه دادیم. از نظر این آقا این موضوع حل شدنی بود. از هر نظر من و ایشون مشکلی باهم نداریم، به جز اینکه شرایط فعلا مهیا نیست و نگران مخالفت هر دو خانواده هستیم.

مهمترین سوال :
مشکل جدی که ما داریم اینه که مادرش، ایشون رو خیلی به خودش وابسته کرده و همش تحت کنترل هست. هر کاری میخواد بکنه باید با مادر و خواهرش مشورت کنه. یا اگر بیرون برای تفریح بره، مدام بهش زنگ میزنند که کی برمیگردی؟ کجایی؟
ایشون میگه اولویت من ازدواج با تو‌ هست ولی مهیا شدن شرایط چند سال طول میکشه ولی من این رو قبول ندارم
با این شرایط امیدی هست به این ارتباط و ازدواج؟