هفت سال پیش ازدواج کردیم. همسرم درمورد اعتقادات مذهبی خودش دروغ گفته بود تا من روازدست نده. من چیزی پنهان نکردم و همه خواسته هام رو گفته بودم. با رو به رو شدن با این موضوع به شدت به هم ریختم. برای من، اینکه خودم باشم و راه زندگیم رو برای رضایت خودم انتخاب کنم همیشه اولویت بوده. همسرم در برابر خانواده اش کاملا آدم دیگه ای میشه. که البته حس میکنم چهره واقعی اش همونه. اگر اونها چیزی بگن و ایشون مخالف هم باشه باز در تایید اونها چیزی میگه تا تایید بگیره. خودش عملا میگه میخوام چیزی بگم که خوششون بیاد. خیلی سخت نه میگه و اگر بگه اینقدر پیشنهادهای مختلف میده که حتما کاری براشون بکنه. حالتهای خودشیفتگی داره. در جمع فرصت حرف زدن رو از من میگیره و حتی با چیزهایی مثل نمره های خوب من و یک سری چیزهای دیگه دوست داره توجه دیگران رو به خودش جلب کنه. من اما حالتهایی از فروتنی همیشه داشتم. به موقع حرف میزنم، البته اگر ایشون فرصت بده. احساس میکنم در برابر انسان ضعیفی قرار دارم. هر بار بعد از دیدار خانواده اش دلم میخواد این رابطه تموم بشه. ایشون رضایتش در چیزیه که من احساس کاملا منفی ازش میگیرم. حس میکنم ما مانع همدیگه هستیم.

مهمترین سوال :
ایشون رضایت از زندگی اش رو با این رفتارها داره. من اما با دیدن این رفتارها روز به روز سردتر و دورتر میشم. کار درست چیه؟ راه درست چیه؟ آیا ما مانع هم نیستیم؟ ایشون اعتماد به نفس من رو میگیره اما همیشه فقط میگه ببخشید. همیشه باید توضیح بدم که بعضی رفتارهاش درست نیست و حداقل در مورد من این رفتارها رو ادامه نده. آیا ادامه دادن این راه با وجود تفاوت هایی که برای من حس انزجار داره ممکنه؟ آیا ته این مسیر رضایته؟ تا اینجاش که نبوده
من چه کنم؟ ادامه بدم یا نه؟ ایشون قطعا این مسیر زندگی اش رو دوست داره. که هر کاری میتونه برای خانواده اش بکنه. حتی یادش بره دیگران در برابر زندگی خودشون مسئول هستند نه ایشون.
بارها و بارها صحبت کردیم و بدون نتیجه. احساس خشم زیادی در من هست. خیلی وقت ها دیگه سکوت میکنم. چون میدونم اگر جلوی خودم رو نگیرم احترامی در این رابطه نمیمونه و از این موضوع میترسم. میل به حقیر کردن ایشون، بی توجهی و دعواهای ناگهانی دارم برای فروکش کردن خشمم. که جلوش رو میگیرم. احساس میکنم حتی چیزی از علاقه ام باقی نمونده. چه کنم؟؟؟