درود بر شما دوست گرامی

نامه شما را خواندم. احساس شما قابل درک است.

در مورد قهر کردنهای همسرتان توجه بفرمایید که قهر کردن نوعی واکنش هیجانی است که به وسیله آن، یکی از طرفین دیگری را کنترل می کند.

عمده رفتارهای ما در دوران کودکی بیشتر با مشاهده رفتار والدین آموخته و درونی می شوند. یعنی ممکن است ایشان این رفتار را از خانواده اش آموخته باشد. همچنین گاهی اوقات ممکن است کودک در شرایطی قرار بگیرد که به اندازه لازم مورد توجه خانواده نباشد. در اینصورت با قهر کردن سعی در دیده شدن دارد یا اینکه خانواده را مجبور کرده به خواسته های او عمل کنند.

گاهي زوجين نمي توانند منظور و پيام خود را به يکديگر منتقل کنند؛ بنابراين يکي از زوجين احساس ناکامي مي کند و گمان مي کند مورد بي توجهي همسرش قرار گرفته است و احتمالاً دچار دلخوري و خشم مي شود و تصميم به قطع رابطه کوتاه مدت يا همان قهر مي گيرد، البته عمق و ميزان قطع رابطه به اهميت پيام بستگي دارد و ممکن است از چند ساعت تا چند روز هم طول بکشد. 

گاهي هم يکي از طرفين خودمحورانه صحبت مي کند يعنی مطالب خود را با تصورات و با توجه به نيازهای خودش مطرح ميکند و تصورات و نيازهای طرف مقابل را در نظر نمي گيرد.

آنچه که مهم است اینست که این رفتار نوعی بازی روانی است که واکنش بالغانه شما می تواند مانع از ادامه یافتن این چرخه معیوب باشد. رفتار خودتان را چک کنید. ممکن است شما با بها دادن به قهرهای همسرتان به نوعی این رفتار را در ایشان تقویت کرده باشید. رفتار مهرطلبانه مانند تقویت عمل می کند. یعنی نگرانی از اینکه اگر قهر کردنهای همسرتان را نادیده نگیرید ممکن است او را از دست بدهید (به سوی کسی رفتن به دلیل ترس از دست دادنش). اینگونه رفتارها نتیجه مثبتی نداشته و فقط ممکن است مشکلتان را بیشتر کند.

گفتگوی بالغانه یکی از بهترین راههای حل مشکلات و دلخوری هاست. می توانید در زمانی که ایشان آرام است از احساسی که در قبال رفتار همسرتان دارید به او بگویید و به جای آن، به دنبال جایگزین مثبت برای این رفتار ایشان باشید. نکته ای که باید در هنگام گفتگو با همسرتان به آن دقت کنید این است که همسرتان را محکوم نکنید فقط احساس خودتان را بیان کنید (مثال: من آدمی هستم که از این پیشامدها احساس خوبی ندارم و دوست ندارم چنین حسی در رابطه ما وجود داشته باشد).

مرقوم فرموده اید همسرتان سابقه خودارضایی بعد از تولد دخترتان هم دارد. در مورد دلایل این رفتار توجه بفرمایید:

# احساس گناه در مورد این رفتار، موجب افزایش سطح اضطراب در فرد مي گردد. افزايش اضطراب ناخواسته تمايل فرد را به انجام اين عمل (كه به نوعی می تواند آرامش موقتی ببخشد) تشديد مي كند.

# کسی که در دوران مجردی خودارضایی انجام می‌داده، بعد از ازدواج هم ممکن است این کار را ادامه بدهد.

# گاهی اوقات نارضایتی از رابطه زناشویی و نرفتن به دنبال راهکار علمی می تواند فرد را به سمت این رفتار سوق دهد.

# مسئله‌ مهم دیگر، برخی مسائل روحی است که نباید از آن غافل شد و باید حتما آن را زیر نظر روانپزشک کنترل کرد.

# وجود مشکلات جسمانی مانند زود انزالی، دیر انزالی و اختلال نعوظ، که ممکن است فرد به دلیل خصوصی بودن مسائل جن.سی و زناشویی و یا برخی نگرانی ها، پرداختن به این موارد را جدی نگیرد.

البته ترک کردن این رفتار، موضوعی است که به خواسته خود فرد برمی گردد و برای درمان این مشکل تمرین هایی به زوجین داده می شود که می تواند به تناسب ارزیابی نیازها، نیرومندی ها و کاستی ها، به انجام آنها بپردازد. البته تا زمانی که خود همسرتان تمایل به کنار گذاشتن این رفتار نداشته باشند اصرار شما بعید است به نتیجه خاصی برسد.

خواهر گرامی، چنانچه جلسات مشاوره با همسرتان به نتیجه نرسیده، خودتان هم می توانید به مشاور مراجعه کنید تا بتوانید در مورد زندگی تان تصمیم درستی بگیرید.

از اعتماد شما سپاسگزارم

علی اکبری-خانه توانگری