درود بر شما

نامه تان را خواندم. احساس شما قابل درک است.

خواستگاری کردن یک آقا پسر به معنای قطعیت ازدواج نیست. هر شخص با توجه به ملاک‌هایی که دارد دست به انتخاب می‌زند، اما خواستگاری یا آشنایی و حتی مدتی معاشرت نمی تواند نشان دهنده نظر قطعی فردی برای ازدواج باشد.

برخی از دلایل انصراف یک پسر از ازدواج می تواند شامل اینها باشد: 

• ترس از فشار مسئولیت‌های زندگی مشترک
• ترس از تغییر
• شاید طرف مقابل برای ازدواج آمادگی ندارد. چنین افرادی احتمالا از طریق واسطه با شما آشنا می‌شوند یا در محیط کار شما را می‌بینند و خیلی زود از ازدواج حرف می‌زنند. اما در عمل مایل نیستند راهی را که شروع کرده اند ادامه دهند.
• از دست دادن آزادی و علایق مجردی
• ممکن است پیش خود فکر کنند گزینه‌ های بهتر هم هست یا گذشته ای دارد که هنوز کاملاً تمامش نکرده
• و...

اما دلیل ایشان هر چه که بوده، مهم اینست که حرفش را به شما زده ولی شما آن را جدی نگرفته و به امید تغییر کردن نظرش، رابطه ای را ادامه دادید که مشخص بود در آخر چه اتفاقی در انتظار شماست. 

دوست عزیز؛ سی سالگی برای یک دخترخانم شایسته، سن آزمون و خطا نیست که بخواهید صبر کنید ببینید تکلیف کسی با خودش چه می شود. وقتی برای خودتان ارزش قائل نشوید، به دیگران هم وجوز می دهید که حرمت شما را نادیده گرفته و رفتار نادرست با شما داشته باشند.

در حال حاضر برای مدیریت شرایط فعلی، بهترست رابطه را تمام شده بدانید و هیچ اصراری هم به بازگشت این آقا نداشته باشید. ایشان مورد مناسبی برای شما نیست و بنا به هر دلیل، مدتهاست که از ازدواج و بودن با شما پشیمان شده. 

ختم رابطه را رسماً به ایشان اعلام کنید، مدتی به خودتان فرصت دهید تا هم ریکاوری شوید و هم با خودتان بیندیشید چه دلیلی داشته رابطه ای را که در آن با انصراف طرف مقابل مواجه شده اید همان موقع تمام نکردید و ادامه دادید؟ چک کردن این مسئله کمک خواهد کرد تا این مسیر را که سودی برایتان نداشته دوباره طی نکنید. موفق باشید.

از اعتماد شما سپاسگزارم

علی اکبری-خانه توانگری طوبی