سلام . 

 نوشته تان را خواندم .

بیان کردید در رابطه ای هستید که حدود هفت ماه از  آن می گذرد اما هنور موفق نشده اید که ایشان را ملاقات کنید .لازم است به این موضوع توجه کنید که با وجود مشغله هایی که ایشان دارند  ، با این حال شرط لازم برای ادامه رابطه شما این است که با ایشان ملاقات داشته و درباره نظراتتان با هم گفتگوی حضوری داشته باشید . ایشان در کشور دیگری نیستند که محدودیت غیر قابل تغییری داشته باشند . کما اینکه این مدت زمان برای ملاقات افرادی که در کشور دیگری نیز زندگی می کنند می توانست قابل حل  باشد . با وجود اینکه خودتان نیز تا حدودی از این موضوع ناراحت هستید چه عاملی باعث می شود که در این باره با ایشان حرف نزده و خوسته تان را مطرح نکرده اید . اگراین موضوع را بیان کرده اید دلیل اینکه ایشان تغییری در برنامه خود نداده و برای دیدار شما به شهر شما نیامده اند به نظر شما به چه عاملی بر می گردد؟چه عاملی باعث شده است که شما با این موضوع کنار امده اید؟

گفته اید که با پسرتان با آرامش رندگی می کنید  ومشکل خاصی در زندگی ندارید . هدف شما از برقراری ارتباط احتمالا این است که نیاز عاطفی خود را ارضا کنید . چقدر در این رابطه این نیاز شما تامین می شود؟ اگر با ایشان ازدواج کردید و اولویت ایشان مثل اکنون همواره کارشان باشند شما چه احساسی خواهید داشت و تا چه اندازه می توانید با این موضوع کنار بیایید؟

دوست عزیز شما از لحاظ شرایط زندگی در موقعیت آرام و مستقلی هستید . به این موضوع توجه کنید آنچه که در این رابطه به دست می اورید با آنچه که از دست می دهید چقدر تفاوت دارد و کدام کفه برای شما سنگین تر است؟

نیاز شما به امنیت در رابطه و توجهی که میگیرید تامین کننده حس خوب شماست . اگر این امنیت و توجه تامین نمی شود چه عامل دیگری باعث  می شود که این رابطه تداوم داشته است؟ 

 توصیه می کنم با صراحت در این باره با ایشان صحبت کرده و خواسته خود را مطرح کنید .فراموش نکنید ارزشمندی شما به بودن فردی در کنار شماست که به شما این حس را منتقل کند . نه اینکه حسی برخلاف این موضوع را در ابتدای یک رابطه به شما ببخشد.