سلام .وقتتان به خیر .

از اعتمادتان سپاسگزارم . نامه تان را خواندم . علاوه بر اینکه اطلاعات بسیار کمی به ما داده اید ، سوال اصلی شما نیز مبهم و کلی است .

اینکه نمیدانید چه چیزی در زندگی خوشحالتان می کند یا اینکه از موقعیتی که الان در زندگی دارید  احساس رضایت نمی کنید ؟ منظورتان را از اینکه نتوانسته اید خودتان را پیدا کنید این گونه برداشت می کنم که از خودتان و جایگاهی که می توانستید داشته باشید و متاسفانه ندارید  احساس رضایت نمیکنید .

بیان کردید که با توجه به اینکه دانش آموز بسیار کوشایی بودید و در مدارس سطح بالایی تحصیل کرده اید ،هدفی که داشته اید رشته پزشکی بوده که به خاطر احترام به خانواده  به رشته ریاضی رفته و مسیر تحصیلی و شغلی شما با آنچه که رویای آن را داشتید متفاوت شد . درک می کنم که وقتی به گذشته تان بر می گردید تا چه اندازه احساس ناخوشایندی را تجربه میکنید . انتخاب شما در آن برهه از زندگی از روی احترام به بزرگ تر های خودتان بوده است و  احتمالا با توجه به شرایط حاکم بر خانواده صورت گرفته است . توجه کنید الان که شما خانمی 28 ساله هستید و زندگی کاملا مستقلی دارید ، انتخاب هایتان چگونه است ؟ آیا باز هم به خاطر دیگران و افراد مهم زندگیتان از انتخاب های خود چشم پوشی می کنید ؟  مواقعی که با میل باطنی خود در موردی تصمیم گیری می کنید احساستان چیست ؟ واکنش اطرافیانتان چگونه است ؟ در صورتی که تصمیمی با اشتباه همراه باشد چه افکاری را با خود تکرار می کنید ؟

دوست عزیز ، افسوس خوردن درباره گذشته ، شرایط فعلی ما را نیز تحت الشعاع قرار می دهد  . اینکه شما می توانستید فردی در جایگاه اجتماعی بالاتری باشید و الان این شرایط را ندارید برای هر کسی  ناراحت کننده است اما اگر این افکار باعث افت عملکرد فعلی شما باشد و دچار سرزنش خود باشید ، روش کارآمدی نخواهد بود . به دست آورد های فعلیتان که در این سن کسب کرده اید تمرکز کنید .  احساس ارزشمندی شما به جایگاه شغلی و اجتماعی شما  مرتبط نیست ، به حس مطلوبی است که شما نسبت به خودتان دارید . ضمن اینکه هم اینک نیز  می توانید به سمت رویا ها و آرزوهایی که داشتید حرکت کنید ...

راهتان روشن ...

نسرین قربان زاده  - خانه توانگری طوبی