من پسری ۳۲ ساله هستم. نزدیک ۱۴ ماه پیش، با یکی از همکلاسی های لیسانس که یک سال ازمن کوچکتره وارد رابطه شدم به قصد ازدواج. یک بار پس از ۲ ماه و بار دیگه بعد از ۳ ماه، در قرارهای هفتگی که هم رو میدیدیم، از طرف ایشون به عنوان اینکه "حس مدنظر در ایشون ایجاد نشده" هر بار به مدت تقریبا یک ماه ارتباط مون قطع شد. و مجدد با ارتباط گیری خود ایشون و علاقه من از سر گرفته شد. بار آخر ۶ ماه به طول انجامید و حتی منجر به دیدار خانواده اش شد. بدون هیچ مشاجره، در حالی که قرار بود بعد از ۱۰ روز دوری هم رو ببینیم، شب ملاقات ابتدا پیامکی و به اصرار من تلفنی، باز تکرار کرد و اینکه مشاوری بهش گفته از نظر شیمیایی جذب من نمیشه و باید کات کرد. قبولش برای من دشواره، چون عدم جذب فیزیکی یا شیمیایی خیلی سریع تر از این ها مشخص میشه. چیزی که به ذهنم میرسه اینه که در این رابطه، هرگز پیشنهاد رابطه جنسی از سمت من داده نشد. گر چه معاشقه داشتیم و حتی برای یلدا هدایایی رد و بدل شد و شاید اثری از عدم کشش جنسی نبود.

مهمترین سوال :
اونچه آزارم میده حس عدم اعتماد به نفس هست و این سوال که آیا داشتن رابطه جنسی میتونست به حفظ رابطه کمک کنه و حسی که میخواست رو ایجاد کنه؟