با سلام

وقت شما بخیر

پرسش تان را خواندم.

امیدوارم زمانیکه این پاسخ را می خوانید در وضعیت مطلوب تری باشید. 

اینکه شما چه کاری انجام دهید تا از شک ها و واکنش های ایشان خلاص شوید تحت تاثیر عوامل مختلفی ست که الزاما با تغییر راهبردهای شما ، وضعیت تان دگرگون نخواهد شد. این مساله نیاز به بررسی ها و ارزیابی های دقیقی ست. با این حال تداوم یک رفتار توسط پیامدهایش ادامه یافته یا کاهش می یابد.

به نظر می رسد در این رابطه، شما بیش از اندازه در دسترس همسرتان هستید. و فضایِ فردیتِ مورد نیاز برای شما در یک همجوشی ناکارامد آسیب دیده است.

در جایی ای متن نوشتید:

در ضمن من از نظر ایشون به هیچ هم دانشکده ای و همکلاسی مذکری نباید سلام کنم. ناراحت میشه. با اینکه حرفی نزنه و اگه روزی با دوستام بعد کلاس به کافی شاپ برم یا یک ساعت دیر کنم ایشون اخم میکنه و من میفهمم ناراحت شده.

حال این سوال پیش می آید با ناراحتی ایشان ، در شما چه فکر و یا احساسی تجربه می شود؟ چقدر در طول زندگی، تلاشی یک سویه و فزاینده ، برای ناراحت نکردن ایشان و اطرافیان را داشته اید؟

بنابراین لازم است در خصوص این نکات تامل بیشتری نموده و این مساله را در نظر داشته باشید که به هر صورت آدمها لازم است میزانی از تنهایی سالم و فردیت را در یک رابطه مشترک نیز تجربه نمایند. شما بصورت مطلق، مسئول نگرانی ها و ناراحتی های ایشان نیستید. بلکه ابتدا لازم است کاری انجام دهید تا به نیازها و احساسات خودتان نیز اعتبار داده و توجه نمایید. در این خصوص پیشنهاد می شود با همسرتان گفتگو نمایید و دغدغه ها ، نگرانی ها و احساسات خود را با او به اشتراک بگذارید هرچند احتمال دهید ممکن است ناراحت شود.  تلاش نمایید او نیز فرصتی برای تجربه ناراحتی ها و دغدغه هایش داشته باشد تا بالغانه تر در خصوص الگوهای ناکارامدش بیاندیشد.

با تشکر از شما

شایان غدیری