همراه گرامی

نوشته شما را خواندم

مسلما همه ما از والدین مان آسیب هایی در کودکی متحمل شده ایم. قابل درک است که هنوز هم نیاز به محبت آنها داریم و این نیاز کم نخواهد شد. اما بعد از بلوغ روانی از ما انتظار میرود رفتارهای بالغانه تری داشته باشیم.

اولین قدم برای بالغانه تر عمل کردن آگاهی ما از عمق آسیب های روانی مان در کودکی است. 

وقتی میفهمیم چگونه و چطور آسیب دیده ایم و چه بر سرمان آمده است ، قطعا کنترل بیشتری بر رفتارها و انتظاراتمان از دیگران خواهیم داشت و خودمان را عمدا در شرایطی قرار نخواهیم داد که زخمهایمان بیشتر درد بگیرند. 

روند بالغ شدن یک مزیت مهم دیگر نیز دارد اینکه شما می آموزید در جاهایی خودتان والدین خودتان باشید و از خودتان حمایت کرده و محبت و پذیرش داشته باشید.

واضح است که اگر والدین واقعی مان اینکار را خیلی خوب بلد بودند از ما دریغ نمیکردند. و متاسفانه تغییر دادن آنها در سنین بالا کاری نشدنی است. 

بهتر است به جای توقع داشتن از آنها خودتان برای رفع نیازهای روانی تان اقدام کنید. از بازی قربانی بیرون بیایید و  اجازه ندهید روانتان دستخوش آسیب های بیشتری بشود. 

برای آگاهی بیشتر برای شما منابع خوبی معرفی خواهم کرد که قطعا به شما کمک زیادی برای رسیدن به آرامش و رهایی خواهند کرد. 

با سپاس از اعتمادتان

سارا میرزامحمدی