دختری 18 ساله... از نظر اطرافیانم نسبت به سنم بزرگتر فکر میکنم... قبلا رابطه واقعی با کسی نداشتم (به شکل مجازی و اینترنتی بوده) اخیرا هر چند ماه یک بار نیاز شدید به بودن یک جنس مخالف رو احساس میکنم و کاری میکنم که آخر ازش پشیمون میشم. احساس میکنم که دلم میخواد کسی حتما کنارم باشه، حمایتم کنه و دلم بهش گرم باشه، ولی چون 18 سالمه به خودم این اجازه رو ندادم وارد رابطه بشم. هم بخاطر سنم و هم بخاطر اینکه گزینه مناسب ندارم و معمولا از هر مردی که خوشم میاد دسته کم 9 سال از من بزرگ تره و من فقط جذب مردانی میشم که از خودم خیلی بزرگترند. بخاطر اینکه پختگی دارند و کاملا میتونند من رو درک کنند. البته نه هر کسی، ولی اغلب تو رده 26 تا 30 سال سن دارند که با معیارهای من هماهنگند. این احساس نیاز من رو کلافه کرده، خیلی سعی میکنم جلوی خودم رو بگیرم و حواسم رو پرت کنم. من فعالیت های زیادی انجام میدم، دانشجوی علوم تربیتی هستم. عکاس و نقاش و گرافیست هم هستم، مدتی شاغل بودم. با وجود اینکه مشغله زیاد دارم اما این موضوع اذیتم میکنه و گاهی زندگیم بخاطرش متوقف میشه.

مهمترین سوال :
من باید با این احساس چیکار بکنم؟ دلم میخواد تو زندگیم کسی باشه ولی 18 سال به نظر شما کم نیست؟ بگم که دور و اطراف من همه ی دوستان تو این سن متاهلند، ولی حس میکنم سن مناسبی نیست.
چطوری میتونم به این گرایشم غلبه کنم؟
آیا اینکه من از مردهایی با اختلاف سنی 9 تا 12 سال خوشم میاد میتونه بعدا برام مشکل ساز بشه؟
چطوری باید احساساتم رو کنترل کنم؟
من وقتی از مردی خوشم میاد به سختی میتونم خودم رو کنترل کنم تا این رو بهش نگم، برای اینکه احساساتی عمل نکنم و خودم رو کنترل کنم باید چه کار کنم؟