سلام
من ٤سال با كسي رابطه داشتم. رابطه مون بد نبود ولي اين وسط هم من هم اون يه سري ضعف ها و اخلاقهاي اشتباهي تو رابطه مون با هم داشتيم. اون شخص هميشه از تعهد و آينده حرف ميزد ولي اواخر ديگه اون اهميت رو بهم نميداد و انگار همش ميخواست يه بحثي درست كنه. با يكى از دوستانم كه صميمي ترين دوست من بود و من هم بهش اعتماد زيادي داشتم زيادي ارتباط داشت و وقتي من اعتراض ميكردم به هر دو شون بیشتر گارد ميگرفت. سعی ميكرد اين رو عادي جلوه بده. بعد از يه بحث جزئي گفت من تو رو عقلاني ميخوام و احساسي نميخوام و با پيام بدون هيچ دليل منطقي رابطه چهار ساله رو بهم زد. با اينكه ميدونست من دوستش دارم و الان ٥ ماهه كه ديگه هيچ خبري ازش نشده درحالي كه من بعد اون اتفاق خيلي سعي كردم كه باهاش رو در رو حرف بزنم. ولي حاضر نشد حتي توضيحي به من بده و دليل اينكارش رو صادقانه بگه
اين اتفاق براي من كه ٤ سال باهاش ارتباط داشتم و اعتماد كرده بودم بهش خيلي سخته. و اينكه كسي كه براش احترام قائل بودم من رو بلاك كنه و حتي خطش رو هم عوض كنه! و اينكه دوستامون هم هيچ كدوم هيچى نگفتند. انگار كه هيچ اتفاقي نيافتاده.
در واقع دوتا اتفاق بد بود، هم صميمي ترين دوستم كه فكر ميكردم دوستمه، هم از كسي كه عاشقش بودم كه اين غم و تلخىش رو دو چندان ميكنه و حس اعتمادم به ديگران رو از بين برده
و بعد از ٥ ماه هنوز نتوستم كنار بيام.
خود من هم يه سري اشتباهاتي داشتم كه بعد از اون اتفاق متوجه شدم، ولي هيچ كدوم نميتونه رفتاري كه اون انجام داد رو توجيه كنه

مهمترین سوال :
چطور ميتونم به خودم كمك كنم که بپذيرم؟ با اينكه ميدونم اگه دوستم داشت هيچ وقت اينكار رو نميكرد. من هم نبايد با فكر كردن بيش از حد خودم رو اذيت كنم. ولي عمل كردن بهش خيلي سخته.