سلام.چهار ساله که ازدواج کردیم. همسرم اهل یک شهر دورافتاده و بی امکانات هست که از ابتدا قرار بود اونجا زندگی کنیم. دراین چهارسال به خاطر اختلافات فرهنگی و اختلاف نظرهامون و بیکاری و بی پولی همسرم چندین بار به قصد طلاق خونه رو ترک کردم. هربار با اصرارها و وعده های ایشون برگشتم و واقعا هم هربار رفتارش خیلی بهتر شده اما شرایط مالی مون خیلی بده. درحدی که حتی از نظر تغذیه هم مشکل داشتیم. ایشون علیرغم اینکه هردو تحصیل کرده هستیم به هیچ وجه راضی نمیشه به شهر دیگه ای نقل مکان کنیم. من هم به خاطر تلخی هایی که اونجا تجربه کردم حتی اگر کارش درست بشه بازم تحمل اون شهر خیلی برام سخته. حتی قبول نمیکنه خونه جدا از والدینش بگیره. بخاطر اعتقادات مذهبیش میگه برای خوشحالی والدینم میخوام کنارشون باشم. اما من درکنار اونها اصلا احساس استقلال نمیکنم. پدرش چندبار گفته که ازین شهر برو که پیشرفت کنی، اما مادرش خیلی بهش وابسته است. در مجموع خانواده خوبی داره اصلا مشکلی برای من پیش نمیارن ولی من خیلی پیشرفت و استقلال برام مهمه. تو این مدت خیلی احساس افسردگی میکنم و دیگه به آینده امیدوار نیستم.

مهمترین سوال :
واقعا سردرگمم، چون خودم قبول کردم اونجا زندگی کنم و درصورت جدایی عذاب وجدان میگیرم که زندگی یه نفر رو با تصمیم اشتباهم خراب کردم. از طرفی اگر شرایط کاری و مالی اینجوری نبود شاید دیدم نسبت به اونجا اینقدر بد نمیشد. میترسم برگردم به زندگی مشترکمون و برای بار چندم پشیمون بشم. و اینکه اصلا دوست ندارم فرزندانم اونجا با اون امکانات کم و شرایط فرهنگی سنتی رشد کنند. درحال حاضر بچه دار نشدیم. ایشون اصرار به بچه دار شدن دارند اما من میدونم جدای از شرایط مالی، شرایط روحی خوبی هم ندارم. چهارسال کشمکش و قهر و آشتی و فقر و ناامیدی و تنهایی خیلی روی روانم تاثیر گذاشته. میدونم هردوی ما به شدت نیاز به مشاوره و روان درمانی داریم اما الان شرایط مشاوره رو نداریم. درحال حاضر میخوام بدونم با این شرایط چه تصمیمی بگیرم بهتره؟ ایشون که دیدن من راضی به برگشتن نمیشم گفتن اینبار بمون تا کارم درست بشه بعد برگرد. اما من نمیخوام دوباره برگردم به اون شهر و اون خونه. حتی یادآوری اون شرایط هم حالم رو بد میکنه.
ممنون میشم راهنماییم کنید.